WAARTOE ZIJN WE OP AARDE?

WAARTOE ZIJN WIJ OP AARDE?

Er was eens lang geleden een meester,een master. Eigenlijk wilde hij helemaal geen meester zijn.Laat staan zo genoemd worden. Dat gaf maar gedoe en zo. Verantwoordelijkheden en oordelen van mensen. Zat ie helemaal niet op te wachten. Uiteindelijk op een goeie dag besloot hij tijdens een diepe zucht: nou goed dan,als het zo is, dan moet het maar zo zijn.
En op zekere dag vroeg een van zijn leerlingen: weet u waarom we hier op aarde zijn?
Tja,weten,weten en hij streek eens door zijn haar en over zijn kin,weten?, kan alleen maar voor me zelf spreken. Want weet je deze meester hield er niet van anderen te vertellen hoe of wat. Zijn doel was mensen hun eigen waarheid te laten ontdekken, Hun eigen meester te doen worden.

Wel, zo ging de meester die niet zo genoemd wilde worden,verder....voor mij is het te zijn die ik ten diepste ben.

Oh,de leerling was enigszins in verwarring gebracht door het antwoord. Bent u dat dan niet.?

Ja en nee,antwoordde de meester. Ja en nee, dat kan toch niet.? Jawel,dat kan, Hangt er van
af hoe je er naar kijkt. Hoe je er naar kijkt? ja.

wel,als je geboren wordt kom je als tabula rasa ter wereld. Als wat ? als een onbeschreven vel papier. Dus als we geboren worden zijn we als het ware een onbeschreven vel papier,zei de leerling,blij dat ie het had begrepen. Ja en nee zei de meester.

Ja en nee dacht de leerling, dat kan toch niet. Jawel, reageerde de meester die wist wat de leerling dacht, want ook in dit geval hangt het ervan af hoe je er naar kijkt.

Als je ter wereld komt ben je op de aarde een onbeschreven blad. Je gaat adem halen in je lichaam en gaat het avontuur tegemoet en gaat het boek van je leven schrijven.

Daar voor echter heeft mijn ziel al een hele reis gemaakt , in de baarmoeder en daarvoor ook al en die ervaringen nam ik mee in dit dit leven. En geloof me dat waren niet alleen maar mooie,blije ervaringen.

Maar hoe zit dat nou met zijn wie je bent? vroeg de leerling wat ongeduldig.

De meester moest glimlachen ,hij herkende het ongeduld......als het zijne. want ook hij kon soms flink ongeduldig zijn. Wel. op het moment van de conceptie ,het moment van de bezieling zit al wie ik ben in me. Alleen... en de meester zweeg even.......als het ware om de spanning wat op te voeren.......Alleen wat?..........zei de leerling...........Ik ben een reiziger belast en beladen van toekomst en verleden........

Wacht even, nu moest de leerling er toch even goed voor gaan zitten........van toekomst en verleden? was is dat nou weer. Nou ja, van het verleden kon hij zich wel een voorstelling van maken. Volgens zijn meester hebben we verschillende levens en nemen we ervaringen mee naar een volgend leven. En hij had het ook wel eens over nieuwe zielen gehad. Dan was het huidige, het eerste leven hier, Nou ja......hij wist het niet hoor....

Ben je er nog. De leerling schrok op. Jaja. Wat is je vraag,vroeg de meester vriendelijk. Verrek,hij weet ook alles. Nou ja,vooruit dan maar Dat van het verleden dat begrijp ik. Dat toekomst niet zo.

Wel, al in de baarmoeder en daarna gaan we het leven op aarde,in deze dimensie met alle beperkingen van dien, ervaren en ondergaan. we bouwen ervaringen op, die we positief of negatief noemen..Dat is echter,omdat we niet beter weten. Want er zijn slechts ervaringen.

de mens oordeelt graag,dus hangt hij/zij er een kaartje aan: dit is positief en dat negatief.

Hangt er een kaartje aan. er zijn nu eenmaal negatieve of positieve ervaringen.....zei die wat bozig.

Toch niet mijn vriend.,zei de leraar..

Toch niet? . Wel,laat ik je het uitleggen,zei de meester die geen meester wilde zijn.

Het is me in mijn leven mening maal overkomen,dat ik een gebeurtenis een negatief etiket opplakte en later bleek het een zegen te zijn geweest. Of,ik herinner me die vrouw, die de week dat haar overleden broer opgebaard lag bij een zus van haar,de mooiste van haar leven noemde. Ze had zoveel liefde,verbinding gevoeld. Ze had die week echt gevoeld en dus geleefd.

En na je geboorte gaat iedereen om je heen vertellen en voor leven,vooral dat voor leven maakt indruk op een kind
wat je wel en niet moet,mag doen. Dat doen ouders,op school vertellen ze je van alles, vrienden doen dat.

En ze vertellen ook een hoop niet. Dat je gevoel hebt, dat je weliswaar een hoofd hebt en dat dat niet het belangrijkste is.

Ja, dat wist hij al wel. Een belangrijk thema van de lessen van de afgelopen tijd was Onthoofden.

Die stem in je hoofd te laten voor wat het is en te gaan voelen. En hij moest ineens denken aan het verhaal wat zijn meester hem ooit vertelde. Het had veel indruk op hem gemaakt.

Vandaar,dat hij het zich nog herinnerde. Het was zo herkenbaar geweest. Het was ongeveer zo:

Als kind had ik sterk het gevoel in een andere wereld te zijn terecht gekomen dan ik kende.een merkwaardige wereld. Met vreemde mensen om me heen.Ik zou nu zeggen: ik speelde een rol in de verkeerde film. Ik voelde me verbonden met mezelf,de mensen en de natuur en met hemel en aarde.En ik dacht,dat dit voor iedereen zo was. Voor mij was het vanzelfsprekend. En de laatste tijd ga ik steeds meer ontdekken,dat die wereld uit mijn kinderjaren de echte wereld is.Nogal confronterend was wat ik ervaarde in een retreat. Op een flip-over was een groot hart getekend met daarin een aantal kleinere harten.Toen ik dat zag kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik realiseerde met ,dat dat grote hart met die kleine harten daarin de wereld was,zoals ik die als kind ervoer. Mij werd echter verteld en voorgeleefd om me als het ware door hun gedrag te vertellen,dat de echte wereld een andere is. Een wereld waaraan ik me heb aan te passen. En uiteindelijk dacht ik,dat mijn wereld niet de echte was en dat ik me heb aan te passen en dat deed ik ook Die tekening op dat bord bracht me terug naar die wereld .die vergeten wereld van eenheid. En ik realiseerde me, dat ik slechts een ding heb te doen. Uit de wereld te stappen waarvan ik dacht dat die echt was en terug te gaan naar en in de wereld te stappen die ik kende als kind. Me verbonden weten, een wereld waar geen afscheiding bestaat,geen hij en zij. En ik me realiseerde dat de weg naar die wereld ,de weg naar mijn hart is. De weg die we hebben te gaan,individueel en collectief ,de weg is naar mijn ,ons hart. Want eenheid is gezeten in het hart. Zonder Hart geen eenheid, Het Hart omarmt alles, Het hart kent geen oordelen. Het Hart is,Het Hart is,het Hart is.

Zo ongeveer ging dat verhaal en zijn meester sloot dat verhaal af met een zin die hij vaak sprak:

Wel,dit alles,volgens mij en ontdek je eigen waarheid.

Is dat niet heel erg,zei de leerling...pfft. van alles mee krijgen ,van ouders,school ,vrienden en dan weer.zien dat je het kwijtraakt…...zat hij te denken…

Hij werd onderbroken door de stem van zijn leraar…..

Ja en nee. Hangt er ….ja ja zei de leerling hangt er van af hoe je er naar kijkt. Ze begonnen beiden te lachen. Hij wist inmiddels wel,dat zijn meester niet een dual type was.Of juist wel? Waar het om gaat is beiden te ervaren, door beiden te voelen, beleven en daardoor te zijn in het zijn.

Dat is waar voor we hier op aarde zijn. De leerling ging recht op zitten. Daar kwam het…

Te zoeken naar waar we van daan komen, waar we nu staan en waar we naar op weg zijn.

Wie zijn we werkelijk? Ten diepste ?

Oh,is dat alles, de leerling zakte weer terug in zijn stoel. Is dat alles.? De leraar moest grinneken.

Enne ,richtte hij zich tot zijn luisteraar, hoe ver ben jij al?.

Ho,wacht even. Nou moest hij niet persoonlijk worden.

Ja,hoe ver ben jij al.?

Wat ben je inmiddels onderweg kwijtgeraakt aan opgedane pijn,trauma,s,overtuigingen?

Een vraag die we ons regelmatig te stellen hebben om uiteindelijk te kunnen zijn wie ten diepste zijn: Een Goddelijk schijnende Ster,zei de leraar en hij begon te zingen:

I am a divine shining Star
as we all are
I bring into the world
Love,peace and compassion
to make this world a better place
where we can live in peace together
knowing we are all one.

RESPECT VOOR RUTTE EN TIMMERMANS

Respect voor Rutte. Ik ben geen vvd-er, zal t nooit worden. Dit gaat over vakmanschap en professionaliteit. Laat de emotie en de frustratie overal om heen er maar zijn.Als de mensen aan de knoppen maar hun hoofd er bij houden. Dit is een zeer gecompliceerde situatie waar we ons in bevinden en dan zijn onderbuikgevoelens,die begrijpelijk zijn,en er terecht zijn,geen verstandig kompas om op basis daarvan te handelen. Ik wens hem en de anderen in t crisisteam veel wijsheid,moed en steun toe. En bid voor Alle betrokkenen, die direct of indirect bij deze situatie zijn betrokken ,in welke hoedanigheid dan ook, dat ze hun hart zullen laten spreken en de Liefde wint. 


Nu dagen later, voeg ik er aan toe ,en respect voor Timmermans. Ik ben ook geen PVDA-er. Ook bij hem gaat het om vakmanschap en professionaliteit. En ik weet niet of het zo is afgesproken,maar ze vullen hun rollen evenwichtig in. Rutte,de minister -president, die de verbinding open houdt. Voorzichtig in zijn bewoordingen. En helder in wat hij wil. En Timmermans die in zijn rol als minister van Buitenlandse zaken meer zijn emoties kan tonen. En het is puur klasse,dat nu de lichamen naar Nederland komen. Ja, ik weet voor de nabestaanden kan het niet snel genoeg zijn. Iedereen die ooit in een bureaucratische context heeft gewerkt weet, dat in normale omstandigheden het al moeilijk is om iedereen dezelfde kant op te krijgen. Laat staan in een situatie als deze. Als je dan binnen een week de eerste lichamen naar Nederland weet te krijgen en dat vandaag een vervolg krijgt, dan past maar een woord: Chapeau!

DONKER EN LICHT.....EEN VLIEGTUIG DAT NEERSTORT

DONKER EN LICHT
Wat een pijn,wat een verdriet
een vliegtuig neergeschoten
hoog in de lucht
Ik zou wel willen gillen
ik zou wel willen slaan
ik zou wel willen moorden
Heeft het nog zin,dit bestaan?

en toch,en toch
is het leven de moeite waard
wraak heeft nog nooit een hart genezen
en toch,en toch
het leven is de moeite waard

een vliegtuig dat opstijgt
een kind dat lacht
een doelpunt van ajax(elke ander voetbalclub is ok)
een appeltaart met slagroom
dat is wat het leven bijzonder maakt

kijk naar de bomen in het voorjaar
kijk naar de vogels in de lucht
al is het lijden nog zo groot
het verdriet niet te bevatten
toch blijft het leven de moeite waard.

een pas verliefd stel
een net geboren baby
een veulen in de wei
dat is wat het leven bijzonder maakt

Wat een pijn,wat een verdriet
een vliegtuig neergeschoten
hoog in de lucht
mijn hart staat in brand
ik zou wel willen gillen
ik zou wel willen slaan
Ik zou wel willen moorden
heeft het nog zin ,dit bestaan
wraak heeft nog nooit een hart genezen
En toch,en toch
het leven is de moeite waard
Het leven is de moeite waard

Tekst/melodie Suur Maj Zonneveld
ps, de oorspronkelijke tekst ontstond na 11/9/2001. Heb de tekst aangepast aan het gebeuren met vlucht MH17

IN THE ARMS OF LOVE

IN THE ARMS OF LOVE

In the arms of love
In the arms of the Goddesses
are we always safe
can we smile
can we laugh
can we be fragile
can we be strong
can we cry

In the arms of Love
In the arms of the goddesses
are we always safe
can we be angry
can we be upset
can we be glad
can we be desolate
can we be alone
can we be just what
the moment brings us to be

In the arms of Love
In the arms of the Goddesses
are we always safe.

HO'OPONOPONO

ho'oponopono

Ja, FB. Wat er nu gebeurde. In het weekend werd ik wel zeer onheus bejegend door iemand. Ik bleef a stand voor me zelf en voelde me geen slachtoffer van wat er gebeurde. Was ik blij mee.
Vervolgens besloot ik de Ho o pono pono te practiseren.

Ik richtte me op de persoon in kwestie en begon te zeggen:

Ik hou van je (I love you)

Bedankt (Thank you)

Het spijt me (I am sorry)

Vergeef me alsjeblieft (Please forgive me)

Vanmorgen kreeg ik een mail met : Suur Maj, het spijt me. En nog meer,maar is op deze plek niet van belang.

Ik was verbaasd en verwonderd.

Natuurlijk zegt mijn wetenschappelijke opleidingskant in me: Suur Maj ,er is geen enkel bewijs , dat het bovenstaande practiseren heeft geleid tot deze mail. En gelukkig heb ik nog een innerlijk weten, dat zegt Suur Maj, neem dat nou maar van mij aan.

Je vindt op internet meerdere verhalen en oorsprongen. Allemaal niet zo belangrijk. Waar het om gaat is om het gebruik van deze vier simpele(?)
zinnen. Ik dacht ik deel het maar. Je weet maar nooit. Wie weet kan iemand het gebruiken. 

Well FB What happened last week? Somebody treated me not nice. And this is an understatement. I was a stand for myself and was able to overcome the role of victim. A kind of breakthrough.

After some days i decided to practise the Ho'
o ponopono.
I stated my intention and directed the intention to that person and said for a while:
I love you
Thank you
I am sorry
please forgive me.
(afterwards looking at what i did i realised i was rather detached from the result)

This morning i got a mail from that person: Suur Maj, I am sorry ...and other words,not important for the purpose of this writing.

I was very surprised and was wondering.

Ofcourse the scientist in me says: Suur Maj there is no evidence at all that there is a causal connection between what you did and the content of this mail with the i am Sorry.

And fortunately i have also an inner knowing saying to me:,i would take it for granted that there is a correlation .
On the internet you find different stories about the origin. Not that important. Its about using those simple(?) sentences.
I thought let me share this experience. You never know.Who knows someone can use it. 

EEN BIJZONDERE KONING!

Heel lang geleden was er een land. Niet zomaar een land. Een heel bijzonder land. Een land waar mensen tevreden waren met wat ze hadden en ook met wat ze niet hadden. En ze hadden een Koning. Niet zo maar een Koning. Een bijzondere Koning. De koning van dat land voelde zich niet verheven boven zijn volk. Als eerste onder zijn gelijken stond hij midden tussen zijn volk. En toch wist en zag iedereen, dat is onze Koning. En vaak als mensen ziek waren gingen ze naar het paleis en de Koning had alle tijd voor ze. Hij pakte dan een hand en keek hen indringend in de ogen. De mensen konden nooit precies na vertellen wat er dan gebeurde. En als ze dan weer terug gingen naar huis voelde ze onderweg zich langzamerhand weer opknappen. Ook zei de Koning zinnen als : je bent je eigen Koning. Ga heen en onderzoek je zelf,opdat jij je eigen Koning kan worden. De mensen vonden dat in het begin wel raar. Geleidelijk aan begonnen ze te ontdekken wat hun Koning met dat soort zinnen bedoelden. Er ontstonden koningskringen waarin mensen met elkaar op onderzoek gingen. Zichzelf en elkaar gingen bevragen op hun eigen koningschap. Wow, Dat is tof,kon je in die tijd in de "kranten lezen "als weer een lid van een koningskring werd geciteerd. Nou ja, er waren natuurlijk in die tijd nog geen kranten,zoals we die nu kennen. Ze hadden zo hun eigen mondelinge nieuwsvoorziening. Dat was een feest op zich! Natuurlijk de Koning kon niet iedereen genezen.En ook de mensen die naar de Koning gingen en niet meer beter werden,voelden zich getroost wanneer de Koning hen in de ogen keek. Ze voelden zich gezien in hun leven,in wat zich van binnen bij hen afspeelden. En zonder uitzondering kwam er een serene rust over hen en een weldadige aanvaarding van wat het te wachten stond. 

en iemand op facebook reageerde met: en ze leefden nog lang en gelukkig.
Dat niet alleen. Er was nog iets bijzonders met de Koning en zijn volk. Op zekere dag ging de Koning een rondreis maken en bleef in iedere dorp wel een week. En elke dag kwamen de dorpelingen naar een plek in het dorp waar iedereen kon zitten en beschut was tegen de zon. Meestal in de schaduw van een grote,oude boom. En de koning vertelde dan over zijn dromen,zijn nachtelijke ingevingen,of zijn weten. Dat het leven een feest kan zijn als we kunnen zijn met wat er is. Een feest kan zijn als we leven vanuit eenheid. Eenheid? Daar heb je onze Koning weer,waren de eerste reacties als de Koning daarover ging vertellen. En ze wisten, dat hun rare Koning waar ze zoveel van hielden,niet zo maar iets vertelde. Dat achter wat zij in het begin raar vonden,een grote wijsheid school.En de Koning liet in elk dorp de mensen rustig uitraren,omdat hij wist, dat het hen ontvankelijk zou maken voor wat hij te vertellen had.Ja, sprak hij dan,er is geen wij en zij en ik en jij. Ho,ho,wacht even,dat ging de meeste dorpelingen toch echt te ver. Geen wij en zij en geen ik en jij? Dat kan toch niet? Jawel sprak de Koning dan. We zijn allemaal met elkaar verbonden,of we het nou willen of niet. We zijn niet van elkaar afgescheiden. En ook niet van de dieren en de natuur. Ja ,maar hoe kan dat nou. Dan hebben ze me altijd het verkeerde geleerd. En de Koning legde dan uit dat er geen verkeerde leren bestaat of bestond. Dat de meesters in het land hun best hadden gedaan om naar hun beste weten te vertellen over het leven. En dat die kennis aan verandering onderhevig is. Er nieuwe inzichten kunnen ontstaan.Dat we de meesters dankbaar moesten zijn----de meesters onder de dorpelingen fleurden bij die woorden altijd weer op- omdat zij de basis hadden gelegd en hun voorgangers en hun voorgangers enzovoort. Oh ja.dat is waar. Er wordt altijd voortgebouwd op de kennis en het weten van onze ouders en voorouders. Dat wisten de mensen heel goed. Zo was het met de ontwikkeling van veel ambachten en de landbouw en het houden van dieren ook gegaan. Dat was ook niet altijd hetzelfde gegaan.En ze werden enthousiast.Vertel,vertel en de Koning vertelde en eindigde steevast met: ga zelf op onderzoek uit,ga elkaar bevragen,ga jezelf bevragen en deel de antwoorden en kijk en voel of je die eenheid kunt ervaren en wat dat met je doet. Hoe je leven en het leven in je dorp er dan uit gaat zien.En er ontstonden spontaan eenheidskringen waarin mensen met elkaar in gesprek gingen.Niet vanuit kennis. Van uit weten,vanuit ervaren,vanuit delen.En ze leefden inderdaad nog lang en gelukkig.

(SPORT)-GEWELD BEGINT BIJ ONS ZELF

                                                         (SPORT) -GEWELD



In allerlei commentaren heb ik gemist , dat de oplossing bij ons zelf begint. Onze eigen kleine geweldsuitingen en de ontkenning daarvan. En dat we daardoor ons eigen geweld projecteren in de buitenwereld. En met een  niet letterlijke verwijzing naar de regels die Etty Hillesum ooit schreef tijdens de tweede wereldoorloog: ik kan wel naar die duitse soldaten wijzen,maar hoe is met mijn eigen geweld als ik weer eens mijn buurman af snauw. En we zouden ons af dienen te vragen waarom is er geweld? Omdat we onvoldoende liefde in ons hebben. Omdat we in ons leven onvoldoende liefde hebben ervaren. En dus is het zaak daar aan te gaan werken. iedere dag te werken aan het bevrijden van ons zelf van de demonen uit het verleden: gebrek aan liefde,niet gezien te hebben gevoeld,in de steek te zijn gelaten of gevoeld hebben,mishandeld zijn et.etc. We hebben te werken aan het bevrijden van de liefde in ons zelf en zo in anderen Dan pas zal het niet meer nodig zijn om ons eigen geweld te projecteren in de buitenwereld. Het huidige geweld is een schreeuw aan ieder van ons: Kijk naar je zelf! Hoe is het met je eigen geweld gesteld? Wie snauw je af,wie laat je in de steek,wie mishandel je- verbaal of fysiek of non-verbaal. Hou je wel genoeg van jezelf.? etc. etc. Ja ik weet: het is prettiger naar anderen te wijzen dan zelfonderzoek te doen en te kijken naar wat we zelf hebben te veranderen. Toch is dat mijns inziens de enige weg !
In de Volkskrant van vandaag schrijft Peter Middendorp ,dat hij  begrip heeft voor het schelden op scheidsrechters en daar ook hartstochtelijk aan heeft meegedaan. Overigens is  het woord hartstochtelijk in dit verband niet juist. Dat moet egotochtelijk zijn. Hoe dan ook ,ik heb naar aanleiding van zijn column een aantal vragen gesteld :

- is er ooit op de scholen die heeft doorlopen u  geleerd hoe je adekwaat met emoties kunt omgaan?

- is er in uw gezin waar u bent groot gebracht ooit aandacht besteed aan het op een adequate manier omgaan met emoties?

- Is u ooit geleerd dat emoties als ze zo heftig zijn,niets van doen hebben met het heden,maar het verleden wordt geraakt?

-Heeft u zich ooit gerealiseerd, dat een competitiewedstrijd überhaupt niet 

gespeeld kan worden als er geen scheidsrechter is?

-Zou alleen al om het feit, dat een scheidsrechter zijn vrije tijd opoffert om u of mijnheer Onkenhout 90 minuten plezier te doen hebben,hij gerespecteerd dient te worden en niet te worden uitgescholden?

- Heeft u zich ooit afgevraagd waar u en de Onkenhouts het recht van daan halen om hun onvermogen met emoties om te gaan bot te vieren op een scheidsrechter?

- Waar haalt u het idee vandaan, dat voetbal is uitgevonden om  agressie in goede banen te leiden?

- Zou u zich lenen voor een wekelijkse scheldpartij van 90 minuten en dat iedere week en dan ook nog in de wetenschap, dat mensen daar fijne herinneringen aan hebben?

- Zou het niet beter zijn om mensen ook in hun jeugd te leren op een goede manier met emoties om te gaan,ook in de huiselijke kring, om te voor komen, dat ze zich bot vieren op personen die met hun emoties niets van doen hebben: vrouw,man,kinderen,scheidsrechters, verkeersdeelnemers(m/v)?

- Is het u bekend, dat in de tijd dat ik voetbalde van jongs af aan werd geleerd: mondje dicht tegen de scheidsrechter en dat bij overtreding je uit het veld werd gehaald.?Door de eigen elftal leider! Met als gevolg: je hield je mond wel dicht!

-Zou het niet tijd worden, dat mensen gaan leren te ontdekken waar hun agressie vandaan komt? Zoals bij de heer Onkenhout: Tjonge ,tjonge,hij had zich kapot geergerd, dat ook 50-gers zoals hij een week niet kunnen spelen. En waarom? Omdat zijn verwachting niet uitkomt? en dan worden we boos.

-Vind u ook niet, dat van de heer Onkenhout mag worden verwacht, dat hij zich los kan maken van zijn eigen belangetje en zich rekenschap geeft van een groter belang dan hij zelf en zijn maten: het maken van een statement in het belang van een grotere zaak?

Nee,op scholen worden we vol gepropt met mentale zaken: rekenen,spreken,talen aardrijkskunde,geschiedenis,wiskunde,meetkunde,natuurkunde,etc,etc.  We worden geprogrammeerd in een bepaalde richting waarin de ratio centraal staat. Hoe we om moeten gaan met ons gevoel,met onze emoties? niets van dat al. We denken, dat niet nuttig is. Niet in financiële zin nuttig. De samenleving zou zich een hoop geld kunnen besparen als dit soort zaken wel werd geleerd op school. En niet als vak,dat we erbij doen. Nee,als een vak dat zwaar mee telt!